Wanneer het verhaal mooier wordt dan de werkelijkheid
Laatst zat ik in een gesprek met een organisatie die bezig was met hun employer branding. Er lag al van alles. Een nieuwe EVP, mooie kernwaarden, een strak verhaal over cultuur, groei enverbinding. Zelfs de campagnebeelden waren al bijna klaar. Werkelijk prachtig! En toch knaagde er iets…
Aan de kwaliteit van het werk lag het niet. Dat zag er goed uit. Professioneel. Doordacht. Het lag meer aan wat er tussen de regels door gebeurde.
Tussen wens en werkelijkheid
Want terwijl we spraken over “verbinding”, vertelde iemand tussendoor dat teams elkaar eigenlijk nauwelijks nog zagen. Terwijl er gesproken werd over “ruimte voor ontwikkeling”, hoorde ik later dat mensenvooral bezig waren met overleven in de drukte van alledag. En ergens voelde iedereen dat verschil. Alleen benoemde bijna niemand het echt.
Dat moment zie ik vaker en herken ik ook van mijn jaren bij verschillende organisaties. Organisaties weten steeds beter hoe ze willen overkomen. Maar lijken soms verder verwijderd te raken van hoe het daadwerkelijk voelt om er te werken. Misschien is dat ook niet zo vreemd.
Façades
De afgelopen jaren is employer branding volwassen geworden. Er zijn meer specialisten gekomen. Meer campagnes. Meer druk om zichtbaar te zijn in een arbeidsmarkt die steeds competitiever voelt. En juist onder die druk ontstaat soms de neiging om alvast naar buiten te brengen wie we hopen te zijn… terwijl we intern nog midden in die beweging zitten.
En precies daar ontstaat in mijn ogen iets interessants. Want een façade ontstaat zelden vanuit slechte intenties, maar meestal doordat organisaties sneller willen communiceren dan begrijpen. We bouwen werken-bij websites voordat we écht hebben geluisterd. Formuleren waarden voordat we weten welk gedrag mensen dagelijks ervaren. Maken mooie cultuurvideo’s terwijl teams zelf soms moeite hebben om woorden te geven aan wat de cultuur eigenlijk is. Terwijl cultuur uiteindelijk nooit in een presentatie leeft.
De sterkste employer brands zijn zelden perfect.
Het zijn de kleine dingen die het doen
Waar dan wel? Cultuur leeft in kleine dingen. In hoe leiders reageren wanneer het spannend wordt. In wat wel of niet bespreekbaar voelt in een team. In hoe nieuwe mensen worden ontvangen. In hoe iemandweggaat. In de energie die je voelt wanneer je ergens binnenloopt. Dat zijn de plekken waar een employer brand werkelijk ontstaat.
En misschien is dat ook waarom zoveel verhalen vandaag op elkaar beginnen te lijken.
Omdat we vaak beginnen aan de buitenkant. Met woorden als groei, impact, ondernemerschap en verbinding. Mooie woorden overigens, alleen voelen ze pas betekenisvol wanneer mensen ze herkennen in het dagelijks gedrag om hen heen.
Ruimte voor twijfel
Mensen zoeken namelijk steeds minder naar perfecte organisaties. Ze zoeken organisaties die echt voelen. Organisaties waar ambitie zichtbaar mag zijn, maar waar ook ruimte is voor twijfel. Waar niet alles gladgestreken hoeft te worden. Waar rafelranden niet direct worden weggepoetst, maar onderdeel mogen zijnvan het verhaal. De sterkste employer brands die ik tegenkom, zijn daarom zelden de meest perfecte. Het zijn vaak organisaties die zichzelf goed kennen. Die begrijpen waar hun kracht zit. Maar ook waar het soms schuurt. En juist daardoor geloofwaardig worden.
Minder bedenken
Misschien moeten we daarom minder tijd besteden aan het bedenken van wat we willen zeggen… en meer tijd aan het begrijpen van wat er daadwerkelijk gebeurt binnen organisaties. Want uiteindelijk voelen mensen het verschil tussen een verhaal dat bedacht is… en een verhaal dat ergens vandaan komt. Namelijk echt uit de bron. En dan kom je uit bij, zoals wij dat bij Clubgeist noemen: A truly unique story. Well told.